Son günlerin tartışması 27 Temmuz 1302 Yalova'daki Koyunhisar Zaferi. Bu savaşın 706. yılı oluyor. "Osman'ın bir hanedan kurucusu durumuna gelmesi, 1302'de bir Bizans ordusuna karşı zaferi ile ilgilidir. Bilecik-Yenişehir bölgesinin fethinden (1299) sonra Osman Gazi, Bithynia'da Bizans'a ait iki merkezi, İznik ve Bursa'yı almak için harekete geçmiştir. İznik üzerine yürümeden önce gerisini koruma altına almak için Bursa Ovası tarafında Marmaracık ve Koyunhisar'ı itaat altına alır ve 1302'de Avdan dağlarını Kızılhisar vadisinden geçip İznik ovasına iner ve şehri kuşatır. Osman'ın İznik kuşatması ve imparatorun şehri kurtarmak için Heteriarch Muzalon kumandasında gönderdiği orduya karşı kazandığı Bapheus Zaferi hakkında çağdaş Pachymeres ve Anonim Tevârîh-i Âl-i Osman etraflı bilgi verirler" [Halil İnalcık, Devlet-i Âliyye, 'Osmanlı İmparatorluğu Üzerine Araştırmalar-I, Klasik Dönem (1302-1606): Siyasal, Kurumsal ve Ekonomik Gelişim, İş Bankası Kültür Yayınları, 18. baskı, Kasım 2008]

Prof. Halil İnalcık, burada özellikle "Osman'ın bir hânedan kurucusu durumuna gelmesi" üzerinde durmaktadır. İznik kuşatıldı. İznikliler imparatora haberci gönderip şayet yardım gelmezse teslim olmak zorunda kalacaklarını bildirdiler.

Osman gazi, savaş stratejileri üretebilen bir baştı. İznik'te dağ eteğinde Draz Ali kumandasında küçük bir kuvvet yerleştirdi.

Şehri sürekli abluka altında tutmak ve açlıkla teslim olmak amacıyla dağ tarafından bir "havâle" kalesi yaptı. Draz Ali'yi burada bıraktı.

Bizans bu gelişmeyi haber alınca "hayli gemi cem' edüb içine çok leşkerler koyub gönderdi kim varolar gazîler İznik üzerinden ayıralar" (Anonim Tevârih-i Âl-i Osman).

"Gaziler dahi ol kâfirler çıkacak kenarda pusuya girib pinhan olup durdular."

Yani gizlenip beklediler. Burada, Osman'ın savaş taktiklerinden birini görmekteyiz. Bizans'ın donanma gönderdiği haber alınmış ve ona göre davranılmıştır.

Belki daha da öncesi, İznik'ten haber gittiğini biliyorlardı. Bizans gemileri Yalak Ovası'nda bir iskele kuruyor, bir gece asker çıkarıyorlar. Osman Gazi ve silah arkadaşları ani bir saldırıyla gece karanlığında dalkılıç ileri atılıyorlar.

Gemilerde bekleyen denizciler karaya çıkmıyor, Muzalon'un kuvvetleri kesin bir yenilgiye uğruyor.

Halil İnalcık'ın belirttikleri gibi bu Koyunhisar muharebesi, "bir imparatorluk ordusuna karşı kazanılan bir zaferdir." Fahrüddin "Osman'ı bölgede karizmatik bir bey durumuna getirmiştir."

Bu başarıdan önce Osman Gazî sınır bölgesindeki gazîlerden biriydi. Pachymeres Kastamonu bölgesi sipah-sâlârı olan Çoban oğullarına bağlı olduğunu yazmıştır (Aynı eser, 12). İnalcık bir kesinliğe varıyor: "Demek ki, Osman için o zaman şöyle bir hiyerarşi mevcuttu: Osman, Kastamonu emîrine, o da Selçuklu sultanına, Sultan da İran'daki İlhan'a bağımlı idi.

Bu yeni düşüncelere dayanarak tahmin edebiliriz ki, Bapheus-Koyunhisar çarpışmasında, bizim taraf mağlûb olsaydı, Osman Gazî ve ileri gelen gaziler ya esir düşecek ya öldürüleceklerdi.

Bu nedenle Yalova'daki Koyunhisar zaferi sadece yerel değil millet şümûldür de. Dolayısı ile 1302 tarihi önemlidir.  Bir de Yalak-Ova'nın Abdurrahman gazî tarafından gerçekleşen alınışı var; Yalova için bu da çok önemlidir. İznik'in düştüğü yıl gerçekleşmiştir.

MİLLİGAZETE/KAMİL EŞFAK BERKİ

Harp Akademisi öğrencisi Mustafa Kemal, 1897 Türk-Yunan harbini değerlendiriyor:

1897 TÜRK-YUNAN HARBİ
Genelkurmay ATASE ve Dent. Başkanlığı Arşivi “Atatürk koleksiyonları” bölümünde yer alan defterlerden biri de yine Harp Akademisi döneminde tutulduğu sanılan ders notları...

Bu defterde Atatürk’ün ağırlıkla 1897 Türk-Yunan harbine dair tuttuğu notlar yeralıyor. Atatürk, harpte Osmanlı ordusunun hatalarını eleştirel bir üslupla değerlendiriyor.

Defterin en dikkat çekici bölümü, komutanları Napolyon’u örnek almaya davet eden şu satırlar:
“Cesaret gösteren ve tehlikeye atılan kazanır. Kuvvetli olduğu halde başarıdan umudunu kesen, yerinden hareket etmeyen ve düşmanın hücum etmesini bekleyen, her halde mağlup olur. Bir komutan, birliklerin emniyetini sağladıktan sonra düşmanı mağlup edeceğim demeli, mağlubiyet korkusunu hiç aklına getirmemeli, bu bağlamda Napolyon’u taklit etmelidir. Korkak kalp, daima mağluptur.”

KİME YAZILDIĞI BİLİNMEYEN BİR MEKTUP 

‘Selanikli olduğuma seviniyorum’
‘Gerçeği bilen, koruyanın huzuruna...
Olgunluk sahibi, saygıdeğer efendim,
Zatıâlilerinizi Selanik’te bulunduğum süre zarfında daha çocukluğumdan beri ismen ve şahsen tanımak şerefine sahip olduğumdan, sizin kıymetli edebi eserlerinizi inceledikten sonra, sizin olgunluk ve fazilet yeri olan hanenizin iktidarının bağımlısı olanlar arasına katılmıştım.
Bununla birlikte büyüklüğünüzün deli gibi bağlısı olan kalbimin hürmet ve saygı duygularını arz ve takdim için bir defacık olsun şeref dağıtan ziyaretinizi çabucak gerçekleştirmeyi pek çok dakikalar büyük bir arzu ve istekle zihnimden geçirmiştim. Lakin eğitim için senelerce memleketten uzak bulunmak mecburiyeti, bu şerefe ulaşmamı engelledi.
Sizinle yüz yüze konuşma şerefine layık olanlar seviyesinde bulunamamak talihsizliği de arzu ettiğim o yüce saadet duygusunun anlatılmasına uygun bir dil düşünülemez mi? Lakin bu engellerin hiçbiri olgunluğunuzun nuru, ruhunuzun derinliği, yaygınlığı... ilim ve irfanınızdan etkilenmemi bir an bile engelleyememiştir. Yüzyılımızda parlak sütunlar vücuda getiren o aydın fikir eserlerinizi seve seve, sevine sevine gördükçe yüceliğinize ve aklınıza karşı mevcud olan bağlılığım genişliyor. Gerçekten! O muhteşem gazetenizle Osmanlı basınının çağdaş gelişmesine uygun bir yüksek mevki kazandırmaya hizmet etmenizden dolayı kutlanmaya değersiniz. (..)
Olayları kavrayışınız ve bilginizdeki genişliği, muhakeme kuvvetini, gerçekleri çıkarmadaki gücünüzü özetle her hususta büyüklüğünüzü düşündükçe Selanikli olduğuma bir mutluluk hissiyle seviniyorum. Daha doğrusunu isterseniz göğsümün bir gurur duygusu ile kabardığını duyuyorum. Asıl naçizane maksadım, gazeteniz içeriğinin herkese olduğu gibi bendenize de sağladığı faydalardan dolayı bağlısı olduğumu acizane teşekkürlerle arz etmek idi.
Fakat aklımda canlanan özellikler ve olgun vasıflar, fazilet sahibi olan şahsınıza karşı ruhumdan kopup gelen hürmet sayfalarını bu suretle açıklanan güzel sebepleri teşkil etti. Vicdani olan maruzatın aciz bir kalemden çıkmış olduğu için temiz bir saflığı kaybetmez sanırım. Sonsuz saygılarımı sunarım efendim.
Kurmay adayı Üsteğmen Mustafa Kemal’


 21 MART 1904 PAZARTESİ... Saat 6...
Akademi’de yaptığı konuşma
“Arkadaşlar!
Daha başlangıçta bütün sınıfımız hazır olduğundan sizi tebrik etmek isterdik; lakin rahatsız ederiz düşüncesiyle o tebrik şerefine kısmen erişilmiştir. Bundan dolayı şimdi hepimiz birden sizi tekrar tebrik etmek suretiyle mahrum kaldığımız o şereften manen sevinç duymuş oluruz.
Arkadaşlar!
Madem ki askeriz, madem ki hedefimiz, gelecekteki emellerimiz ortaktır, arkadaşlığımızın kardeşliğimizin üstünde bir kuvvet ve irtibata mal olması pek tabiidir. Herhalde hepimiz kardeşiz ve bu kardeşliğimiz, sonsuz bir hayata sahiptir.
Mesleğinizin kutsal etkisiyle bundan önce de kalpler birbirine karşı samimiyet duygusu ile dolu idi. Fakat üzülerek belirtmeli ki zaman ve mevki, bu kalpten gelen sevginin açıkça gösterilmesine uygun fırsatlar vermiyordu. İşte şimdi o kıymetli fırsatlardan birine sahip olduğumuz için biliniz ne kadar mutluyuz.
Arkadaşlar!
Okul durumu, okul hayatı sizce de bilinir; insan bu sıkıcı yerin bin türlü derdi altında ezilir. O dertlerin hafifletilmesi ve ortadan kaldırılması için mutlaka samimi bir ruhun, duygusal olarak ortak bir kalbin sağlam bir şekilde teslimine ihtiyaç duyulur. Gerçekten insan oldukça bu insanlığa ait zümrenin üstüne çıkamamak beceriksizliğiyle çırpındıkça mümkün değil bu ihtiyaçtan uzak duramayız. Bundan dolayı sizin gibi fikir ve duyguları yüce daha birçok gerçek arkadaş kazandığımızdan dolayı biz de tebrike layığız. Kardeşliğimizi ilan etmeye ve açıklamaya sebep olan bu kıymetli zamanların, bizce pek mutlu dakikalar olduğuna emin olabilirsiniz arkadaşlar...

‘Vatanını korumaya hazır olan ulus, silahlanmalıdır’
“Silahlı uluslardan (not):
1. Hukukunu ve vatanını korumaya hazır olan bir ulus, silahlanmalıdır.
2. Atalarımızın ezici kuvveti Osmanlıların geçmişinin dünyaya bıraktığı şöhreti,
3. Atalarımızın kazandığı şanı nasıl koruyabiliriz?”

ŞAM YOLUNDA
‘Yanya’dan gece 12’de hareket ettim’
Mustafa Kemal Harp Akademisi’ni bitirdikten sonra Padişah rejimi aleyhindeki fikirleri nedeniyle tutuklandı. Bir süre tutuklu kaldıktan sonra, 1905 başında kurmaylık stajı için Şam’a tayin edildi. Mezun olup Makedonya’ya meşrutiyet mücadelesine koşmaya hazırlanan bir genç subay için bu bir sürgündü.
ATASE arşivindeki 8 no’lu defter, Mustafa Kemal’in Şam sürgününe giderken tuttuğu notlardan oluşuyor...

5 Mart... 1908...Çarşamba
“Hazırlık raporuyla Yanya’dan hareket ettim. Saat 12. gece...
Sabahleyin saat 2, Portsaid,
Saat 11, gündüz. Portsaid’den hareket...
Saat 3, gündüz, İskenderiye’ye varma...
Saat 11, İskenderiye’den hareket.
5, bu Cuma Pire’ye varma.
5’te Pire’den hareket...
Berbere abone olalım
Beyrut’tan Şam’a, 7 Temmuz 1906 Cumartesi, berbere abone olalım. 1 mecidiye verildi.
4 Haziran 1906... otelindeki odayı tuttuk. Ödenilen 1 mecidiye 34,
12 Haziran 1906, ufak tefek masraflar için Fransız lirası 1 kuruş,
13 Haziran 1906, Cerrah efendinin evi yandı.

TEVFİK FİKRET’İN ‘SİS’İ
‘Ey hicranlı ana!’
Mustafa Kemal Şam sürgününe giderken İstanbul’a kırgındı. İskelede son bir kez sarılamadan ayrıldığı annesini kederiyle baş başa bırakmış, bu gösterişli kentten bir meçhule doğru yelken açmıştı.
Not defterine yazdığı Tevfik Fikret’in “Sis” şiiri sanki kendi hislerinin tercümanıydı.
Defterde sayfalar tutan bu uzun şiirin bir bölümünü, günümüz Türkçesiyle aktarıyorum:

Masonlar  niye 'Abdülhamit'i devirdik' kutlaması yapıyordu?

Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Büyük Locası, "Türk Masonları'nın zaferi" diye nitelendirilen II. Abdulhamit'in tahttan indirilmesini kutluyor. Masonlar, II. Meşrutiyet'in ilanının 100. yılında 2008'i "hürriyet, eşitlik" yılı olarak ilan etmelerinin ardından konuyu şimdi de Avrupa Mason Buluşması'na taşımaya hazırlanıyor.

2008 yılı ekim ayında İngiltere ve Belçika'da yapılacak Mason buluşmasında, Türkiye Masonları, Abdulhamit'in tahttan indirilmesinde rol oynayan ataları için bir anma töreni düzenliyor. Törende II. Meşrutiyet'in nasıl ilan ettirildiği, ardından Abdulhamit'in tahttan nasıl indirildiği, 1909'da Türk Masonluğu'nun yasal zemine nasıl getirildiği anlatılıyor.  

"Avrupa Mason Buluşması" adlı kuruluş, değişik fraksiyonlara (ritinlere) ayrılmış Avrupa Masonları'nın biraraya geldikleri çok özel bir platform oluşturuyor. Platform komitesinde İskoç, İngiliz, Fransız ritinden üst düzey Masonlar bulunuyor. Platformun bu yılki gündemine II. Abdulhamit'in devrilmesi ve II. Meşrutiyet'in ilanının 100. Yılı çerçevesinde yapılacak etkinlikler damgasını vuruyor. Organizasyonla ilgili program ve katılım formları Büyük Loca tarafından bütün Masonlara gönderilirken, "Türk Masonluğu'nun ayağa kalkışının 100. yılı anısına uluslararası etkinlikler düzenleneceği" belirtiliyor. "Avrupa Mason Buluşması Organizasyon Komitesi"nde yer alan Türk Masonları'nın girişimiyle alınan karar gereği, II. Abdulhamit dönemi, II. Meşrutiyet'in oluşum süreci, Masonların bu süreçteki oynadıkları rol ve Osmanlı'da masonik faaliyetler gibi çok kapsamlı çalışmalar yapılıyor. Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Büyük Locası, bütün bağlı kuruluşlarına II. Meşrutiyet'in 100. yıl kutlamalarının 2008 boyunca çeşitli etkinliklerle kutlanması talimatı vermesinden sonra, ülke çapında çeşitli localar tarafından kutlama programları düzenleniyor. Bu doğrultuda "Meşrutiyet defileleri", kitap tanıtımları, konferanslar ve benzer etkinlikler planlanıyor..

İttihat Terakki masonik bir örgütlenme oluyordu

Selçuk Üniversitesi Tarih Bölümü Öğretim Üyesi Doç. Dr. Caner Arabacı, II. Abdulhamit'e karşı darbe yapan İttihat Terakki'nin masonik bir örgütlenme olduğuna dikkat çekerek, "İttihatçıların kökenleri Jöntürkler'dir ki; bunların ilk örgütlenmeye başladığı yer İngiliz sefaretidir. Talat Paşa ve Ahmet Rıza gibi önde gelen isimler Mason'du. Abdulhamit'e karşı gerçekleştirilen darbe İttihatçı-Mason-İngiliz işbirliğinin ürünüdür. Rıza Tevfik, hatıratında anlattıklarına göre, darbeden sonra İngiliz sefaretinde teşekkür ziyaretinde bulunulmuştur" diyor. Abdulhamit'in Balkanlarda isyan başlatan ordu içindeki ittihatçı oluşumun darbe hazırlığında olduğunu fark ettiğini ve buna karşı 1876 Anayasası'nı yeniden yürürlüğe koyduğunu kaydederek, "Ancak darbecilerin asıl hedefleri bu değildi. İttihatçılar iktidarı ele geçirmek, İngilizler de İslâm birliği politikasıyla sömürgelerini sürekli tehdit eden Halife Abdulhamit Han'dan kurtulmak istiyorlardı. Bu amaçla tarihe 31 Mart Vakıası diye bilinen oyun sahnelenerek darbe gerçekleştirildi ve Abdulhamit Han başka yer kalmamış gibi Selanik'e götürülerek bir Yahudi'nin evine hapsedildi. Böylece Filistin'e karşı Osmanlı'nın tüm borçlarını ödeme teklifi yapan Siyonist Lider Theodor Hertzel'e 'Vatan parayla satılmaz' cevabının adeta intikamı alınıyordu."

Doç. Arabacı, Abdulhamit'in nasıl bir Siyonist-Emperyalist darbenin kurbanı olduğunun 1917'de Theodor Hertzel ile İngiliz Dışişleri Bakanı Althur Balfour tarafından Filistin'de Siyonist İsrail devletinin kurulacağının deklare edilmesiyle ortaya çıktığını dile getirerek, "Abdulhamit Han'ın haliyle, ittihatçıların elinde devlet hızla dağılma sürecine girdi. Masonlar, elbette bunu kutlar. Bunların kutladıkları, Osmanlı'nın yıkılışı, bugün 60. yılını kutlayan Siyonist İsrail hançerinin saplanışı, Anadolu'nun çöküşü ve Osmanlı'nın çocuklarının borç batağında Batı'ya el açar duruma düşürülüşüdür" sözleriyle konuyu özetliyor.

Abdülhamid Han'ın ciddiye aldığı siyon protokolü neleri içeriyordu?

Bilindiği gibi Sultan Abdülhamid Hân'ın ömrü, Siyonist ve Masonlarla mücadele ile geçmiştir.

Siyon Protokolleri, Siyonistlerin, Yahudiler hariç, bütün dünya milletlerini ifsat etmek için düzenledikleri gizli planlardır. Kur'ân-ı Kerîm'in muhtelif âyetlerinde, Benî İsrail'in geçmişte yeryüzünü tekrar tekrar fesada verdikleri, bu sebepten Cenâb-ı Hak tarafından cezalandırıldıkları kaydedilmiştir.

Abdulhamid Han'ın arşivinde bulunan, Siyon Protokolü çok önemlidir. Bu protokol, önce 9 Mayıs 1956 tarihli Cumhuriyet gazetesinde yayınlanmıştır. Bu belge Abdulhamid Hân'ın özel muhafızı "Süvari Yüzbaşısı Debreli Zinnur Bey tarafından, Cumhuriyet gazetesi yazarı Samih Nafiz Tansu'ya nakledilmiş ve bu yazar tarafından, kamuoyuna sunulmuştur.

Bu protokolde aynen şu maddeler mevcuttur:

1. Gelecek nesilleri, ahlâka aykırı, telkinlerle ifsat etmeli, bozup yozlaştırmalı

2. Aile hayatını yıkmalı,

3. İnsanlara aşağı sınıflarla tahakküm etmeli, azınlıkları kışkırtıp üste çıkarmalı

4. Sanatı zayıflatarak, edebiyatı müstehçen ve şehevî hale sokmalı,

5. Mukaddesatı, hürmeti yıkmalı, hürmetle anılan kimseler hakkında rezilâne vak'alar uydurulmalı,

6. Hududsuz bir lüks, başdöndürücü modalar icad etmeli, çılgınca sarfiyatı teşvik etmeli, herkesi borçlandırmalı

7. Kalabalıkların vakitlerini, eğlencelerle, oyunlarla oyalamalı, herkes düşünmekten alıkonulmalı,

8. Müfrit (aşırı) nazariyelerle, halkın fikirleri zehirlenmeli, gürültü ve kargaşalıklar çıkarılmalı,

9. Umumi hoşnutsuzluklar meydana getirilmeli, içtimai (sosyal) sınıflar arasına kin ve itimatsızlık sokulmalı,

10. Aristokratlara müthiş vergiler koyarak, onlar bunaltılmalı,

11. Mal sahipleri ile işçilerin arasını bozmalı, grevler sabotajlar tertip ettirilmeli, düşmanlıklar yaygınlaştırılmalı

12. Yüksek tabakanın manevî kuvvetini, her çareye başvurarak kırmalı,

13. Sanayiin, ziraati ezmesine imkan verilmeli, böylece köylü sınıfı ortadan kaldırılmalı,

14. Saçma nazariyeleri ortaya atarak, halkı gayr-i kabili tatbik (yani uygulanması imkansız) yollara sevk etmeli, boş hayallerle oyalamalı

15. Hayat pahalılığını sürekli azdırmalı ve lüks tüketim yaygınlaştırılmalı

16. Beynelmilel (uluslararası) meseleler ihdas ederek, milletler arasına kin ve nefret tohumları serpmeli, savaşlar çıkartılmalı

17- Milletlerin mukaddesatını, tahsil ve terbiyeden mahrum kimselerin ellerine teslim ettirmeli, hainler iktidara taşınmalı

18. Bütün hükümet şekillerini değiştirmeli, devlet sırlarını ifşa edip açığa çıkarmalı,

19. Meşru hükümet tarzlarından, gizli bir istibdada gitmeli, buna demokrasi kılıfı takılmalı

20. Siyasî, iktisadî buhranlar oluşturulmalı,

21. Millî istikrarı bozmalı, spekülasyonlara, enflasyonlara yol açmalı, altını mahdud ellerde toplamalı, muazzam sermayeleri felce uğratmalı,

22. Hükümetlerin ölümlerini hazırlamalı, insanlığı elem, ıztırap ve yoksulluk içine atmalı.

Bu ve buna benzer siyonist merkezli ve masonik fitne fesat girişimleri karşısında ilk yapılacak iş, halkımızı bu tehlikeye karşı bilinçlendirmek, insanımıza fikrî ve mânevî bir bağışıklık kazandırmak olmalıdır.

Gözüken odur ki, karşımızda, çok kurnaz, kılı kırk yaran, çok tecrübeli fitne fesat çıkarmakta profesyonelleşmiş, adeta bu yıkıcılığın ilmini yapmış bir Siyonist şebeke vardır.

Bunlar, hem terörü çıkarmakta, hem terörist yetiştirmekte, hem fikir planında ve hem de eylem planında başarılı olmuş, adeta feleğin çemberinden geçmiş bulunuyorlar.

PKK gibi cahillerden oluşan bir kadro karşısında bile, bu yalnız silâhlı mücadele ile yetinmek mümkün  değildir. Başka tedbirler de alınmalıdır diyoruz. Ama çıkardıkları fitne fesat, bilhassa Ortadoğu'da mevcud otuz İslâm ülkesinin siyasî haritasının değiştirilmesine sebebiyet verecek boyutlara erişmiş olan Siyonist istilâsı ve işgali karşısında başkaca hiçbir tedbir alınmasını düşünmeyecek derecede gafil ve hazırlıksız bırakılıyoruz.

İsrail kurulduğu günden beri Ortadoğu, asla huzur ve rahat yüzü görmedi. Şimdi bu yetmiyormuş gibi bir de başımıza Kuzey Irak'ta ikinci İsrail belâsı ile mücadele problemi çıkarıldı.

Evet maalesef bu konuda tamamen hazırlıksız yakalandık. Bu işin uzmanlarını harekete geçirmeli, topyekûn halkımızı, münevverimizi eğitmeliyiz. Zira en tehlikeli hasım, sûreti haktan görünen hasımdır. Kurt olduğu halde kuzu postuna bürünmesini bilen rakiptir.

Görüldüğü gibi bu protokolün, 22 hükmü, halen üzerimizde uygulanıyor. Toplumumuzun, devletimizin manevî ve maddî bünyesi, sürekli olarak kemirilmektedir, yıpratılmaktadır.

Silkinmeliyiz, uyanmalıyız, yetkililer dahil herkesi uyarmalıyız. Gecikmeden gereken önlemleri almalıyız...

Suavi Kemal, yanıtlarını da içinde barındıran şu soruları yöneltiyordu:

"Nedir II. Abdülhamit'i bu denli tartışma odağı yapan? "Kızıl Sultan" ve "Ulu Hakan" gibi iki uç isimle anılan II. Abdülhamit, komplekslerle, reddiyelerle, kopuşlarla malul yakın tarihimizin kördüğüm noktalarından biridir. II. Abdülhamit dönemini değerlendirmek tahta oturulduğu günle başlayan ve tahttan indirildiği günle nihayet bulan bir dönemi analiz etmekle halledilebilecek bir iş değildir. Çünkü yakın tarihin üç tarzı siyasetin yani ‘İslamcılık', ‘Batıcılık' ve "Türkçülük" bir şekilde ya hesaplaşmak ya da kendini tanımlamak için onu referans alma zorunda kalmıştır. Turgut Özal'dan önce bu topraklarda en çok karikatürü çizilen devlet adamı olan II. Abdülhamit, 33 yıllık saltanatı boyunca II. Abdülhamit (1876-1909) 1876'da 250 olan Rüştiye'yi 600'e, 5 idadi 104'e, 200 kadar olan iptidaiye (yeni usûl ilkokul) yaklaşık 9 bine, 1 tane Darû'l Muallimun (öğretmen okulu) 32'ye yükselterek ve 10 bin kadar eski usûl sıbyan mektebini ıslah ettirip yeni usûle çevirterek cumhuriyeti ilan eden kuşağın yetişmesinde büyük ölçüde etkili olmuştur. Mülkiye, Tıbbiye, Maliye, Hukuk, Ticaret, Mühendislik, Baytar mektepleri de buna ilave edince sonraki kuşaklar üzerindeki etkisi daha netlikle anlaşılabilir. Bütün bu okullar kendi sahalarında ‘batı'yı referans alan birer kültür ve fen eğitim kurumu olmalarının ötesinde "memleketi nasıl kurtaralım?" sorusuna kendince cevap arayıp harekete geçen Jön Türklerin, İttihatçıların ilk nüvelerinin görüldüğü ve serpilip büyüdükleri birer siyasi hareket yuvası olmuştur. Söz konusu okullardan yetişen kimselerin II. Abdülhamit'i yegâne hasım olarak görmeleri ve iktidara geldiklerinde onun kurduğu her şeyi tasfiye etmiş olmaları da şaşırtıcı değildir. Çünkü söz konusu kuşağın reddettiği devasa miras, bütün veçheleri ve cepheleriyle II. Abdülhamit ve icraatı etrafında somutlaştırmak mümkündür. İşte bu kuşağın II. Abdülhamit sonrasını görüp insafa gelen iki mensubu daha sonra nedametlerini şu sözlerle ifade etmişlerdi.

Tarihler adını andığı zaman,

Sana hak verecek hey Koca Sultan,

Bizdik utanmadan iftira atan,

Asrın en siyasî Padişahına...

                                                Rıza Tevfik

Padişahım gelmemişken ya da biz,

İşte geldik senden istimdada biz,

Öldürürler başlasak feryada biz,

Hasret olduk eski istibdada biz...

                                                      Süleyman Nazif

‘Hasta Adam'ın sağlam kafası

Batının ‘hasta adam' diye isimlendirmeye başladığı Osmanlı Devleti'ni paylaşmasının önündeki son büyük engeldir 34. padişah II. Abdülhamit. Tanzimat Fermanına tuğrasını bastıran ve yeniçeri ocağını kanlı bir operasyonla tarihe gömen II. Mahmut'un torunudur. Babası ise Abdülmecit Han, annesi ise bir Çerkez olan Tir-i Müjgan Sultan'dır. Karadağ ve Sırbistan'da savaş aleyhimize döndüğü, Bosna-Hersek ve Girit'te ayaklanmaların çıktığı ve mali kriz son haddine vardığı günlerde tahta çıktı ve 93 harbi bir felaket gibi ülkenin üstüne çöktü. Rus ordusunu İstanbul önlerine kadar getiren hezimette bir milyondan fazla Müslüman, Balkanlardan İstanbul'a hicret etti. Mütareke isteyen Sultan Abdülhamit, ilk iş olarak o günkü koşularda devamına uygun görmediği Meclis-i Mebusan'ı kapattı (13 Şubat 1878) ve o güne dek bir benzeri daha görülmemiş biçimde yetkileri kendi elinde toplayarak mutlak bir idare tesis etti. Ayastefanos antlaşması ile Osmanlı Devleti Makedonya, Batı Trakya, Kırklareli, Kars, Ardahan ve Batum'u kaybediyordu. Ancak İngiltere ile anlaşan Abdülhamit Han, Kıbrıs'ın idaresini onlara bırakmak şartıyla, yeniden topladığı Berlin Konferansı'nda kaybedilen toprakların bir kısmına sahip oldu. Her ne kadar Osmanlı Devleti'nin bağrına bir hançer gibi sokulmuş olsa da Düyun-u Umumiye'yi akıllıca kullanması sayesinde iki yüz elli iki milyon tutan devlet borçlarını yüz altı milyona indirdi. Yunanlıların Girit'te isyan çıkarıp, Türkler arasında katliamlar yaptırmaya başlamaları üzerine, Yunanistan'a harp ilan etti ve zamanın Alman kurmaylarının altı ayda geçilemez dedikleri Termopil geçidini 24 saatte aşan Osmanlı ordusu, Atina önüne vardı. Yunanistan'ın tamamen Osmanlı eline geçeceğini anlayan Avrupalı devletler, sulha zorladılar ve bunda muvaffak oldular. Bu zafer Osmanlı Devleti'nin son parlak başarılarından biri olarak tarihteki yerini aldı.

Makedonya'da örgütlenen İttihat ve Terakki Partisi ileri gelenleri beraberindekilerle ayaklanmaya başladılar. Bu isyanların daha da büyümesinden çekinen Sultan İkinci Abdülhamit, Meşrutiyeti ikinci kez ilan etmesi Osmanlı Devleti için tam anlamıyla son bir viraj oldu. (23 Temmuz 1908). Meşrutiyetin yeniden ilanından sonra çeşitli gruplar arasında çekişmeler ve tartışmalar başlamıştı. Meşrutiyete karşı olanlar avcı taburları ile birleşerek İstanbul'da büyük bir isyan başlattı. Selanik'ten gelen Hareket Ordusu bu isyanı bastırdı. Tarihimize 31 Mart vakası olarak geçen bu olaydan sonra İttihat ve Terakki Partisi daha da güçlendi ve bu olayı bahane ederek Sultan İkinci Abdülhamit'i tahttan indirdi ve Sultan İkinci Abdülhamit'in yerine Sultan V. Mehmet Reşat padişah oldu.

Mirasına sahip çıkılsaydı, Ülkemizi ve bölgemizi neler bekliyordu?

II. Abdülhamit'in bugün Ortadoğu'nun her an savaşan iki bölgesi hakkındaki ileri görüşlüğü de dikkate değerdir. Kuzey Irak petrollerinin kazanacağı değeri fark eden ve Siyonistlerin Filistin'deki emellerini saltanatı süresince engelleyen II. Abdülhamit; o bölgede edindiği şahsi malları ile daha sonraki kuşakların eline önemli kozlar vermiş ama bu kozlar bir şekilde israf edilmiş ve bir anlamda hâlâ çözülemeyen Ortadoğu sorununun ilk kıvılcımlarının doğmasına da fırsat verilmiştir. Nitekim Filistin topraklarının 7'de 1'i, Musul petrolleri ve yeni sahalardaki sondaj hakları da II. Abdülhamit adına kayıtlıydı. İsviçre Federal Mahkemesi II. Abdülhamit'in Türkiye dışındaki emlakinin varislerine ait olduğuna hükmetti fakat Irak ve Yunanistan, Sultan Hamit'in emlaki üzerinde kendi ülkelerinde dava açılmasını yasakladı. Irak böyle bir dava açmaya kalkışanların vatan haini sayılacaklarına dair bir kanun yayımladı. İsrail sınırları içinde bulunan Yafa'da, mahkeme, Gazze'deki Sultan Hamit adına kayıtlı arazinin varislerine ait olduğuna karar vermesine karşılık bu davanın Filistin'in yedide biri için de emsal teşkil edeceği endişesine kapılan İngiltere, davayı Kudüs'te temyiz mahkemesine getirterek bozdurdu. Bu arada varislere makul bir tazminat karşılığında davalarından vazgeçme yolu da kapalı tutuldu. Lübnan böyle bir tazminata yanaştı, ancak daha sonra vazgeçti. Bir Yahudi tröst de Filistin'deki davalarından vazgeçmeleri karşılığında hanedan üyelerine tazminat teklif etti. Hanedan üyeleri ve onları temsil eden Kanadalı tröst teklifi geri çevirdi. Dava on bir yıl kadar sürdü. Son dava 1945'te Kudüs Temyiz Mahkemesi'nde kaybedildi. İttihat ve Terakki ileri gelenleri tarafından 27 Nisan 1909'da tahttan indirilen Abdülhamit Han, Selanik'e gönderildi. Onun tahttan indirilmesinin üzerinden on yıl geçmeden imparatorluğun dörtte üçü elden gitmişti ve 10 Şubat 1918'de Beylerbeyi Sarayı'nda vefat ederken 600 yıllık Devlet-i Ali de son nefesini vermek üzereydi. Abdülhamit Han'ın naşı Çemberlitaş'ta dedesi Sultan II. Mahmut'un türbesindedir. Alman birliğini kuran Prens Otto von Bismark'ın: "Dünyada yüz gram akıl varsa, bunun doksan gramı Abdülhamit Han'da, beş gramı bende, kalan beş gramı da diğer dünya siyasilerindedir" dediği rivayet olunur.13[1]

[1] 15 Aralık 2007 / Milli Gazete

Eski kitaplarımı buraya, köye getirmiştim. Epeydir onları unutmuş gibiydim. Bir karıştırayım dedim, ne hazineler çıktı.

İlk kitaplığım, rahmetli hocam Orhan Şaik Gökyay’ın kefaletiyle ve taksitle Millî Eğitim Basımevi’nden aldığımız bir çuval kitap, İslâm ve dünya klasikleriydiler. Yarım asrı geçmiş. Bu yüzden de kitaplarım üç eve sığmaz oldular.

Onların bir kısmını ciltletmiştim de. İşte şimdi elimde olan “Edebiyat” adını taşıyor. Kapağında da şöyle bir açıklama var:

“Maarif Vekaleti Milli Talim ve Terbiye Dairesi’nin 17.04.1929 tarih ve 945 numaralı emriyle ondördüncü defa olarak 4.000 nüsha tab edilmiştir.”

Zaten sarı saman kâğıdı olan yapraklar, sararmış, dili Osmanlıca’ya çalıyor ve o zaman yeni olan, şimdi bazıları unutulmuş bulunan eserlerden, parçalar alınarak oluşturulmuş.

Aka Gündüz’ün romanları olduğunu bilirdim de şiiri olduğunu bilmezdim. Yanılmıyorsam “Sözde Kızlar” adlı bir romanı vardı, onu okumuştum. Bir de gene yanılmıyorsam, “Aysel” adlı bir başka roman.

Elimdeki eski kitabı karıştırırken Aka Gündüz’ün bir şiirine rastladım. Pek lirik şiir sayılmaz ama lirik şiir bölümündeydi. Şiirin adı “Bozgun.” Altında sağ köşede şöyle bir açıklama var:

“Balkan mağlubiyeti üzerine yazılmıştır.”

Şimdi, bu günlerde böyle şiirleri, yazıları okumanın faydası var. Şiirin tamamını alıyorum:

Müslümanı, Türkü düşman sürümüş.

Altındağ üstünü duman bürümüş

Ruhlarla melekler ufka yürümüş

Başını çevirip bakan kalmamış

Millet saygısını duyan kalmamış

Ağla gözüm ağla hicran yaraşır.

Vatansız erkeğe zindan yaraşır.

Hak güneşi midir karşımda batan

Nazlı ninem midir yerlerde yatan

Sen misin, sen misin, ey garip vatan

(Bu mısra bir “ey” ilavesiyle Namık Kemal’den tazmin edilmiş)

Ellere satılmış ırzın, yaşmağın

Harap edilmiş hep otağın bağın.

Ağla gözüm ağla hicran yaraşır.

Erkeksiz vatana düşman yaraşır.”

***

Bir de altında “Trablus Harbi” esnasında yazıldığı bildirilen Bahar adlı şiir var. Şairi Mehmet Ali Tevfik.

Diyeceksiniz ki, ne olmuş; işte onlar unutulup gitmiş. Evet ama günün birinde benim gibi biri de çıkar, (hadiseler benzer şekilde gelişir) ve onları yeniden hatırlatır.

AFETILGAZ/MİLLİGAZETE

İngiliz Nature dergisinde yayınlanan makalede, uluslararası araştırmacılar ekibinin Ortadoğu ve Balkanlarda bulunan 2200’den fazla çömlek üzerinde incelemelerde bulunduğu ve çağımızdan 6500 yıl öncesinden beri sütün işlendiği ve muhafaza edildiği sonucuna vardıkları belirtildi.

Elimde yeterli imkan olsa, bu kitabı bulurum, önce tedkik ettirir bir rapor hazırlatırım, sonra Türkçe’ye çevirtip yurt içinde veya dışında yayınlarım.

Benim imkanım olmadığına göre, Müslüman kesimde doların milyarları ile oynayan (abartmıyorum, doların milyarları...) zengin, güçlü, etkili şahıslar, reisler, cemaatler bulunmaktadır; bu ilmî, tarihî, kültürel hizmeti onların mutlaka yapması gerekir.

Yakın tarihimiz bir sırlar, gizlilikler, karanlıklar yumağıdır.

Bize, bütün bu karanlıkları, esrarı aydınlatacak, düğümleri çözecek ışıklar lazımdır.

Yakın tarihimizle ilgili, başka ülkelerde, başka dillerde yazılmış belli başlı bütün kitapları çok ciddî şekilde tercüme ettirip yayınlatmalıyız.

Bendenize çok kolay ve ucuz tenkitler yöneltiyorlar.

“Madem biliyorsun, kendin yap bu hizmetleri!..”

Yukarıda da söyledim, bunları yapacak maddî imkanım yoktur.

Belki kapasitem de müsait değildir.

Bendeniz teklif getiriyorum. Bu gibi tekliflere “Otur da kendin yap” demekle yetinmek insafla, akl-ı selimle kabil-i te’lif değildir.

Bu gibi hizmetleri kuvveden fiile çıkartmak (gerçekleştirmek) için ciddî araştırma ve yayın müesseseleri kurmak, çok kalifiye personel çalıştırmak, yekun olarak milyonlarca dolar yatırmak ve harcamak gerekir.

Yıllardan beri belki yüz defa yazdım, teklif ettim, “Müslümanlar bir bilgi bankası kursunlar” dedim. Ne oldu? İlgilenen çıkmadı.

Yakın tarihimizin içyüzünü, sırlarını bilmiyoruz.

Birtakım önemli kişilerin gerçek kimliğini bilmiyoruz.

Dönen dolapların anahatlarını bilmiyoruz.

Bizde niçin Gerschom Scholem ayarında bir Sabatay Sevi uzmanı yoktur? Bu konu öyle bir iki yabancı dil ile incelenemez. En az yarım düzine dil bilmek gerekir.

Müslümanları ucuz, kolay, çabuk çare ve çözümler ve yine ucuz tenkitler ve kötülemeler bu hale getirdi.

İmkanı olmayan benim gibi bir kimseye “Vır vır edip durma, otur da kendin yap!..” gibi azarlamalar bu hale getirdi.

Soruyorum, Müslüman kesimde Sevan Nişanyan vatandaşımız gibi 12 yabancı lisan bilen iki Amerikan üniversitesinde okumuş uzmanlar var mı?

Şu, milyarlarca dolarla oynayan bazı İslâmî cemaatlere bakınız. Baronları ve cemaatleri hakkında ısmarlama övgü kitapları yazdırıyorlar ve sonra bunları yüz binlerce satıp dağıtarak kendilerini tatmin ediyorlar. Tarihin sırları umurlarında mı?

MEHMETŞEVKETEYGİ/MİLLİGAZETE

Avrupa'nın göbeğinde 312 bin kişi öldü, 35 bini çocuktu... 50 bin kadın tecavüze uğradı... 2 milyon kişi evini terketti, 18 bin kişi ise hala kayıp...

Harun Özdemir’in çok dikkate değer düşünceleri var bu konuda. H. Özdemir’in kim olduğuna dair iki yazı önce bilgi vermiştim. Kitabının adı “İki Kader İki Lider” geçmiş iki yazımda Abdülhamid Han’ın Türk modernleşmesindeki yerini anlatmış ve bunu Atatürk’ün devam ettirdiği yenilik hareketlerine bağlamıştım. Osmanlı padişahlarının ve devlet adamlarının daima ama en çok da Batıya karşı yenilgiler aldıkça ve bunlar çoğaldıkça yenileşme konusunda düşündüklerini ve projeler geliştirdiklerini görüyoruz. H. Özdemir’in bir tezi var: Türkiye Cumhuriyeti’nin mimarı Abdülhamid Han, kurucusu Atatürk’tür. Şimdi daha ilginç başka düşüncelerine yer vereceğim yazarın.

***

Uzun bir başlangıçtan sonra, şu görüşleri serdediyor:

“İslâmcılar Osmanlısız olunamıyacağını düşünüyorlardı. Fakat Osmanlı devletini Batı medeniyeti karşısında ayakta tutacak İslâmiyetin ne olduğunu bilmiyorlardı. Sonunda tarihin determinizmi, hükmünü icra etti. Doğan, gelişen ve duraklayan Osmanlı devleti yıkıldı.”

“İslâmcılar, TC’nin kuruluşunda çok çalıştılar, canlarını ve mallarını verdiler. Yeni devlet, Osmanlı’nın yarım bıraktığı “batılılaşma”yı kararlılıkla tamamlamaya başlayınca devlete ters düştüler. Devlet de onlara ters düştü. İslâmcılar batılılaşmanın Müslümanlar üzerinde yapacağı etkinin ne olacağını önceden kestiremediklerinden Batılılaşmaya ve bu politikayı koşulsuz destekleyen devlete ters düştüler.

T.C. Müslümanların Müslüman kalarak batılılaşabileceğine ve bundan büyük faydalar sağlayabileceğine somut bir örnektir. T.C.’nin 75 yıl önce Osmanlıdan devraldığı, önce batılılaşmayı tamamlama, sonra da batıyı aşma politikaları Müslümanlar üzerinde de olumlu sonuçlar vermiştir. Oysa çözüm çok uzaklarda değildir, yanımızdadır. Bu nedenle ortaya çıkan büyük bir başarının başarısızlık gibi tartışılması yanlıştır. Buna açıklık getirilmelidir.”

“İslâmcılar hâlâ batılılaştıklarının farkında değildirler. Namaz kıldıklarını düşünerek batılılaşmadıklarını sanmaktadırlar. Oysa Osmanlının ve TC’nin “Müslüman kalınarak batılılaşma” politikası, İslâmcıları da “Müslüman Batılı” yapmıştır. Fakat bu durum politik olarak İslâmcılar tarafından deklare edilmemiştir. Oysa fiili durum budur.”

“Ne Osmanlı ne de Türkiye Cumhuriyeti hiçbir zaman batılılaşmayı “din değiştirmek” şeklinde projelendirmemiştir.”  

“İslâmcılar, hem birey hem cemaat olarak batılılaşmıştır. İslâmcılar Türkiye’nin en örgütlü siyasi partisini kurabilecek kadar Batı medeniyetinin siyasal sistemine entegre olmuşlardır.”

“Türkiye, dünyanın her devletinde Batı standartlarında birinci sınıf eğitim ve öğretim yapabilecek bir İslâmî cemaat oluşturabilmiştir.”

“Avrupa kıtası batılılar için koca bir işçi deryası iken Türkiye’nin hiç hesaba katılmayan insanlarının hem Türkiye’de hem de Avrupa’da müteşebbis olma mücadelesi vermesi heyecan yaratmaktadır. Eğer Müslüman Türk milleti sadece Batılı olsaydı Türkler de bir batılı gibi işçi doğar işçi ölürdü. Batılı, fakat Müslüman kaldığı için her fırsatta müteşebbis olabilmektetir. Türkiye sık sık ekonomik operasyonlara mâruz kalmasına rağmen dinamik yapısını kaybetmemektedir.”

“(.......) Araştırma standartları henüz Batılılarınki kadar gelişmemişse de Türkiye’nin hemen her ilinde açılan üniversitelerde öğrencilerin önemli bir kısmı İslâmcı kız ve erkeklerden oluşmaktadır. Bu kadar İslâmcı kadının yüksek öğrenim görmesi İslâm’ın 1400 yıllık tarihinde görülmemiştir. Bu Müslümanların TC’nde Müslüman kalarak batılılaşmasıyla olmuştur.”

“Resim caiz midir tartışmalarında bütün dünyaya uydudan canlı radyo ve tv yayını yapan sayısız kanalların Müslüman tarafından işletilmesine gelinmiştir. İslâmcı sanatçı, bilim adamı, politikacı vaiz ve iş adamı, bu araçları Müslüman kalarak batılılaştıkları için kullanmaktadırlar ve bu sektörlere yatırım yapmaktadırlar.”

***

“Batıcılar, milliyetçiler ve İslâmcılar arasındaki sorunlar varlığını bugün de korumaktadır. Taraflar buluştukları ve geliştikleri zeminin “Müslüman kalarak batılılaşmak” projesi olduğunun farkında değildirler, bunu gözardı etmektedirler. Dolayısıyla İslâmcıların da, Batıcıların da, Milliyetçilerin de çatışmaları uzlaşma ile sonuçlanamamaktadır. Abdülhamid Han’ın “Anadolu için iyi bir gelecek hazırlanmıştır” sözünün, Mustafa Kemal ile anlam kazandığı hep gözlerden kaçmaktadır.” 

***

Harun Özdemir’in bu fikir ve tezleri, üzerinde düşünmeye değer fikir ve tezler olarak görünüyor. Kitabının 1. Baskısı 2001’de yapılmış.

AFETILGAZ/MİLLİGAZETE